Logboek

Ik was mijn zoektocht net begonnen toen er een vreemd gevaarte opdook, alsof het op me had gewacht. Vervolgens schoot er een zaadje uit. Het gevaarte lijkt op iets wat op mijn planeet een ui heet, dus ik zal dit ook een Ui noemen. De scheut gloeit en zwiert... Ik zal er eens naartoe gaan.

Toen ik de scheut plukte, bleek er een eigenaardig wezen aan vast te zitten!
Ik rende zo hard als ik kon weg, maar het wezen bleef me maar volgen. Inmiddels is me duidelijk dat het me aardig vindt. Het lijkt op een pikpikwortel, mijn favoriete groente. Ik zal het een 'Pikmin' noemen.

Het zaadachtige ding van de bloem lijkt een soort voedsel te zijn dat de Pikmin nodig hebben om zich te vermeerderen.
Ik ben deze gecondenseerde voeding
'pellets' gaan noemen, en de planten waaraan ze groeien 'pelletplanten'.

Toen de avond viel, klommen de Pikmin terug in de Ui en schoten ze de lucht in samen met de Dolphin. Wonderbaarlijk!
Blijkbaar is de Ui een nest én een vervoersmiddel!

Er komen geen zaadjes meer uit de Ui! Bij nader onderzoek ontdekte ik dat Pikmin zich, na het bereiken van een bepaald aantal dat buiten actief is, alleen nog in de Ui vermenigvuldigen. Zou het beperken van het aantal Pikmin dat buiten actief is, een overlevingsstrategie zijn?

Wilde Pikmin van onder de grond kunnen boven de grond naar de Ui gaan. Als ze echter een pellet vervoeren, zal het zaadje dezelfde kleur hebben als de Ui, niet de kleur van de Pikmin. Ik moet voorzichtig zijn, want deze Pikmin kunnen vooralsnog niet vermenigvuldigd worden.

Ik ben nalatig geweest... en door mijn nalatigheid zijn alle Pikmin gesneuveld.
Ik ben vol berouw teruggekeerd naar de
Ui, die tot mijn verbazing uit zichzelf één
Pikmin-zaadje heeft geproduceerd! Is dit een overlevingsmechanisme? Ik beloof dat ik deze Pikmin beter zal beschermen.

Ik heb gemerkt dat Pikmin direct een bloem krijgen als ze nectar drinken. Maar als ze in de grond ontkiemen, wordt hun blaadje eerst een knop voordat het een bloem wordt. De ontwikkeling bepaalt hoe snel de Pikmin is. Bloemen-Pikmin zijn het snelst. Dat kan van pas komen...

Als ze samenwerken, kunnen Pikmin veel zwaardere voorwerpen dragen dan in hun eentje. En als je meer Pikmin laat helpen, vervoeren ze het voorwerp sneller! Onze soort kan nog veel leren van deze coöperatieve levensvormen.

Toen ik bestudeerde hoe de Pikmin hun prooi naar de Ui brachten, zag ik dat de zaadjes die daarna uit de Ui kwamen, dezelfde kleur hadden als de meerder- heid van de Pikmin die de prooi hadden vervoerd. De meerderheid heeft het dus voor het zeggen binnen de Pikmin-ecologie!

Het is de plicht van een goede leider om kalm te blijven, de situatie snel in te schatten en een plan van aanpak op te stellen. Als de Pikmin bijvoorbeeld in paniek raken, gebruik ik het fluitje om hun aandacht te krijgen en ze te kalmeren.

Het was net verdacht stil, en toen ik me omdraaide, stonden de Pikmin allemaal te trillen! Misschien kwam het door de koude temperatuur, want zelfs het geluid van mijn fluitje bracht slechts tijdelijk verlichting. Ik moet de oorzaak hiervan vinden...

Wat verontrustend! Om een of andere reden kijken de Pikmin me niet aan!
Zelfs als ik ze roep met mijn fluitje!
Tot nu toe volgden ze me altijd... Zijn ze in de war? Ik moet iets doen om ze weer aan mijn zijde te krijgen.

Toen ik een paar wilde Pikmin uit een grot meenam, kwamen niet alle Pikmin uit de onderzoekscapsule. Er is vast een limiet op hoeveel Pikmin er tegelijk bovengronds actief kunnen zijn. Daarnaast mogen er blijkbaar maximaal drie soorten actief zijn. De rest gaat terug naar de Ui.

Vuur zou een gevaar moeten zijn voor de plantachtige Pikmin, maar rode Pikmin wandelen zorgeloos door vlammen die andere Pikmin zouden wegvagen... Hun aanvallen zijn ook iets sterker dan die van andere Pikmin-soorten. Zouden deze eigenschappen wellicht gerelateerd zijn?

Ik heb besloten de geel gekleurde
Pikmin met grote oren 'gele Pikmin' te noemen. Dat is een betere naam dan flapoor-Pikmin. Ze zijn bestand tegen elektriciteit en kunnen hoger gegooid worden. Daarnaast zijn ze ook goed in graven!

De blauwe Pikmin vallen op vanwege hun mondachtige kieuwen, waarmee ze zelfs onder water kunnen ademen.
Dankzij hun waterbestendigheid en zwemvermogen kan ik nu voorwerpen vervoeren die in het water liggen.

Ik zag de Pikmin altijd als plantachtige wezens, dus ik had niet verwacht dat er een ijsvariant zou zijn! IJs-Pikmin gebruiken hun ijzige lichaam om water en beesten te bevriezen, en kunnen in het water drijven. Ze houden alleen niet van een plens water op hun hoofd.

De harde, steenachtige rots-Pikmin kunnen wel tegen een stootje. Ze kunnen kristal- muren breken met hun keiharde lichamen, vertrapping overleven en scherpe prikken doorstaan. Ondanks hun taaiheid zijn rots-
Pikmin in trek bij beesten en kunnen ze wel tussen harde oppervlakken worden geplet.

Zoals hun naam al aangeeft, hebben gevleugelde Pikmin vleugels waarmee ze kunnen vliegen. Zo kunnen ze dingen door de lucht vervoeren om tijd te besparen. Hun grondaanvallen laten te wensen over, maar wat luchtaanvallen betreft zijn ze ongeëvenaard.

Eén paarse Pikmin is zo sterk en zo zwaar als tien gewone Pikmin. Hun gebrek aan snelheid compenseren ze met kracht! Als ze gegooid worden, veroorzaken ze bij hun landing zwaartekrachtgolven. Je vindt ze alleen ondergronds, dus ze zijn zeldzaam.

De zeldzame witte Pikmin komen uit verschietviolen die in grotten groeien.
Ze zijn klein en verrassend vlug, maar hun aanvallen zijn vrij zwak. Ze bevatten genoeg gif om een Bulborb te doden, en zijn zelf bestand tegen giftig gas.

Als ze in een goede bui zijn, zingen de
Pikmin soms een deuntje. Ik wilde een keer meezingen... maar toen hielden ze meteen op. Ik vermoed dat mijn zangstem ze niet bevalt.

Wanneer de Ui deze bleke bol absorbeert, krijgt hij een soort opkikker waardoor het aantal Pikmin dat ik mee kan nemen, met tien wordt verhoogd. Hij ruikt naar de knoflook van mijn planeet. Ik zal op een later moment de smaak testen. In de tussentijd noem ik het ploeglook.

Nadat de nieuwe Ui was vervoerd, werd hij geabsorbeerd door de eerste Ui!
Is dit een geval van kannibalisme?!
Ik heb de kwestie onderzocht, en er kan nu een nieuwe soort Pikmin uit de Ui worden gehaald. Dit betekent vast dat de Uien kunnen fuseren.

Ik vond een Ui in een kleur die mijn Ui al had, maar ik was nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren. Hij bracht 20 Pikmin- zaadjes voort! Het consumeren van je eigen soort om voeding binnen te krijgen is een gruwelijke, maar indruk- wekkende uiting van de wil om te leven.

Toen we de enorme bloem benaderden, keken de Pikmin me vol verwachting aan, alsof ze erin gegooid wilden worden. Toen ik er een in gooide, spuugde de bloem een Pikmin-zaadje van dezelfde kleur uit als zichzelf. Ik zal deze bloem vanwege dit gedrag een 'verschietviool' noemen.

Ik ben erachter gekomen dat pittige bessen een grote hoeveelheid pittige stof bevatten! Ik heb één volle fles nectar verzameld uit tien bessen, maar wat moet ik ermee? Hocotaters zijn van nature zoetekauwen, dus dit spul is veel te scherp voor mij.

Soms komt er rode nectar uit een nectarei. Deze nectar bevat een flinke hoeveelheid pittige stof! Er zit evenveel in als in tien pittige bessen bij elkaar, dus het is niet vreemd dat het zweet me nu al uitbreekt. Hier moet ik heel voorzichtig mee omgaan.

De Pikmin en Moss werden vandaag besproeid met pittige spray. Ik haastte me om het af te vegen, tot ik zag dat ze opeens levendiger waren en dat de bloemen van de Pikmin tot bloei waren gekomen. Blijkbaar is de spray een bron van energie voor deze soorten!

Na de sprankelende voorwerpen op deze planeet onderzocht te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat ze waarschijnlijk spranklium bevatten.
Het is leuk om deze schatten te vinden, maar mijn prioriteit is het vinden van de onderdelen van de Dolphin.

Je zou dit aan kunnen zien voor simpel gesteente, maar het heeft eigenlijk meer gemeen met barnsteen en ander gefossiliseerd organisch materiaal. Als je het verhit, smelt het tot een kneedbare
klei. Ik verwacht dat ik vele toepassingen zal vinden voor deze ruwe grondstof.

De beesten op deze planeet zouden makkelijker te verslaan zijn als ze minder bewogen. Daarom wil ik ze bevriezen met ijs-Pikmin of een ijsbom, en daarna belagen met een stormloop. Het is ook handig om vliegende beesten te bevriezen, want op die manier kan ik ze neerhalen!

Het beheren van vuur is de hoeksteen van de beschaving. Met een aanmaakbol kun je dingen verbranden of warmte creëren.
Dat zal zeker van pas komen als ik ooit ergens een vuurtje moet maken. Ik moet alleen wel opletten dat de aanmaakbol niet uitgaat...

Het is vrijwel onmogelijk om een broodrakker een klap te geven op zijn kop, maar wellicht kan ik het zuig- mechanisme voor het ophalen van raketonderdelen gebruiken om de kop van het beest tegen de romp te trekken.

Toen ik weer bovengronds kwam, zag ik dat de wijzer van mijn klok nauwelijks verplaatst was, terwijl ik urenlang ondergronds was geweest. Het enige wat ik me kan bedenken, is dat de tijd ondergronds niet op dezelfde manier verstrijkt als bovengronds.

Veel beesten worden 's nachts actiever.
Daarom worden Pikmin die 's avonds achterblijven, geheid opgegeten. Als ik de Pikmin terugbreng naar de Ui, zal ze niets overkomen. Ik moet zorgen dat ik ze bij zonsondergang in mijn ploeg heb of dat ze in het kamp zijn.

Ik wist zeker dat ik een grot voor 100% had verkend voordat ik bovengronds ging, maar toen ik hem opnieuw bezocht, wemelde het er van de beesten waarvan ik dacht dat ik ze allemaal had verslagen!
Zouden nieuwe beesten hun intrek hebben genomen in het lege territorium?

Bomrotsen lijken geen enkel effect te hebben op dit wezen, laat staan Pikmin- aanvallen! Bestaat zijn lijf eigenlijk wel in deze dimensie? Als ik het met een zwaartekrachtgolf raak, komen de dimensies misschien samen zodat het tastbaar wordt. Zou dat mogelijk zijn?

Ik ging een grot in om onderdelen van de
Dolphin te zoeken en trof een beest aan dat zich van alle natuurwetten niets aan leek te trekken! Bovendien blies het ijskoude lucht. Waren er maar Pikmin die geacclimatiseerd zijn aan zulke kou...
Deze planeet barst van de mysteries.

Ik had het warmer dan gewoonlijk in mijn ruimtepak, en toen ik omlaag keek, stond de grond in brand! Ik raakte in paniek, maar een rode Pikmin keek me gewoon verveeld aan. Het vuur deed hem helemaal niets! Blijkbaar zijn ze dus niet alleen goed in vechten.

De grond beweegt! Ik heb wanhopig geprobeerd om een weg vooruit te vinden, maar het lukt me niet in mijn eentje. Misschien kan Moss me helpen...

Ik vond een gat waarvan ik dacht dat het naar de top van de berg zou leiden, maar de binnenkant was een en al kronkels en ik zie nu pas het licht aan het einde van de tunnel. Als ik hier ooit uitkom, neem ik een welverdiende rustpauze.

Iets of iemand heeft een ruwe muur gebouwd in de grot. De Pikmin en ik konden omhoog klauteren, maar Moss was niet in staat om erop te klimmen.
Ik moet haar voorlopig achterlaten en hopen dat we elkaar later weer kunnen treffen.

Onder mij zie ik slechts een oneindige duisternis. Ik heb een kiezelsteen naar beneden gegooid, maar heb die niet horen neerkomen. Laat ik voorzichtig zijn. Ik wil niet dat er Pikmin in de afgrond vallen of door een beest de diepte in worden geslingerd.

De natuur bevat een hoop voorbeelden van levensvormen die iets nabootsen om hun prooi te misleiden, maar ik had nooit gedacht dat ik zelf zoiets zou meemaken! Nu weet ik dat zelfs onschuldig ogende dingen gevaarlijk kunnen zijn.

Dit is een pikdonkere grot waar vrijwel geen licht binnenkomt. Ik heb een deel verkend met behulp van de lichtgevende paddenstoelen, maar ben teruggegaan om onnodige risico's te vermijden. Had ik maar een betere hoofdlamp. Goedkoop is duurkoop, zo blijkt maar weer.

Er hebben zich allerlei bulblaxsoorten in deze grot gevestigd. Misschien bouwen ze wel een rijk... Voor hen ben ik gewoon een indringer die uitgeroeid moet worden. Als het gevaar te groot wordt, kan ik wat van de voorwerpen gebruiken die ik heb meegenomen.

Wat een prachtige omgeving! Als ik omringd word door water, voel ik me altijd een met de oceaan. Helaas zijn hier niet veel plekken om te landen, dus Pikmin die niet kunnen zwemmen, kunnen hier niet veel. Ach, het voelde tenminste even alsof ik op vakantie was.

De temperatuur wordt steeds lager hoe dieper ik onder de grond ga. Het is hier net een sauna, maar dan ijskoud in plaats van loeiheet. Mijn ruimtepak beschermt me, maar de Pikmin huiveren van de kou. Kan ik ze niet op een of andere manier opwarmen?

In de duisternis kwam ik een heerlijk nostalgisch en mysterieus voorwerp tegen! Sterke lichtstralen, ritmes die de zintuigen prikkelden, een werveling van mist, muziek en dansende Pikmin!
Het leek wel een discotheek uit mijn jongere jaren!

Ik was net bezig met verkennen toen er een luide knal door de grot galmde. Ik weet van de schrik niet meer wat er precies is gebeurd, behalve dat ik niks kon doen met mijn blauwe Pikmin en daarom ben gevlucht. De rest is een raadsel...

Als ik Moss opdracht geef om een geur te volgen, brengt ze me steeds op het verkeerde spoor! Er moet hier ergens een beest zijn dat een geur uitstoot die niet alleen Moss en de Pikmin om de tuin leidt, maar mijn zintuigen ook!
Wat een verraderlijk ecosysteem...

De brandende ingang was zo heet dat ik nooit binnen had kunnen komen zonder vuurisolator. Het vreemde was dat het verderop in de grot net een koelkast was. Hopelijk kunnen de rode
Pikmin, Moss en ik dit overleven...

Alles wat ik zie in deze grot doet me denken aan thuis. Samen spelen met de kinderen. Met het gezin aan tafel voor het avondeten... terwijl de hond mijn bijgerecht oppeuzelt. Dat alledaagse, eentonige, onvervangbare leventje.

Volgens mij heb ik nog nooit eerder een ruimtehond als Moss gezien. Ze is niet alleen enorm, maar heeft ook een schattig blaadje aan het uiteinde van haar staart. Ze lijkt goed overweg te kunnen met de Pikmin. Is er wellicht een of andere relatie tussen hen?

Nu ik Moss heb getraind om verschillende geuren op te sporen, kan ze niet alleen de onderdelen van de Dolphin opsporen, maar ook Pikmin van welke kleur dan ook en zelfs afgedwaalde Pikmin. Ze is nu al een partner van onschatbare waarde.

Moss is blijkbaar een uitstekende zwemmer. Ze kan Pikmin over het water vervoeren op haar rug. Ze zou mij wel het een en ander kunnen leren.
Zwemmen in water is een stuk lastiger dan zweven door de ruimte.

Sinds de eerste keer dat ik Moss een smakelijke kluif heb gegeven toen ze honger had, kwispelt ze met haar staart zodra ik een zak ruimtevoedsel opentrek. Het is schattig om te zien... voor zolang we nog voedsel hebben.

Sommige objecten die ik schatten noem, zijn veel complexer dan ze op het eerste gezicht lijken. Ik vraag me af wie ze gemaakt heeft en waar deze makers gebleven zijn. Ik zie niemand, maar soms voelt het alsof ze zich in de schaduwen verstoppen en stiekem naar me kijken.

Ik kom telkens cirkels tegen die met stenen zijn gemarkeerd. Ik gebruik ze als kampen om te landen, en het lijkt er sterk op dat ze precies daarvoor zijn ontworpen! Zou het toeval zijn? Ik ben benieuwd wie ze heeft gemaakt.

De atmosfeer op deze planeet bevat grote hoeveelheden zuurstof, een gas dat giftig voor me is. Ik denk niet dat mijn ruimtepak het nog veel langer dan een paar dagen uithoudt. Misschien als ik een blaadje had, zoals Moss of de
Pikmin... Ach nee, wat een absurd idee.

Ik had zo'n honger dat ik een Pikmin aanzag voor een pikpikwortel en er bijna een hap uit nam! De Pikmin zijn me op dit moment vriendelijk gezind, maar wie weet hoelang dat zal duren? Ik heb snel mijn excuses aangeboden aan de
Pikmin en hem een knuffel gegeven.

Dit gebied wemelt van de prachtige bloesems. Ik moet terugdenken aan de lentewandelingen die we op Hocotate maakten om van de bloemen te genieten.
De gedachte aan mijn hond die onder de vallende bloemblaadjes dartelt, geeft me een warm gevoel.

Ik heb bij zonsondergang vaak een balletje overgegooid met mijn kinderen, toen ze niet meer zo bang waren voor het donker.
Bij zonsondergang viel ik voor het eerst voor de glimlach van mijn vrouw, lang geleden. De schemering op deze planeet roept veel herinneringen op aan Hocotate.

Ik droomde vannacht dat een van mijn ondergeschikten een grote fout maakte, waardoor het bedrijf in enorme schulden belandde. Schulden die Hocotate Transport niet zomaar kon terugbetalen... Daarom neem ik dus geen leningen aan... Bij mijn ontwaken moest ik er hartelijk om lachen.

Mijn vrouw vindt het heerlijk als ik kook.
Soms maak ik iets heel speciaals voor haar klaar en dan zegt ze: "O, ik wou dat je dit vaker kookte en niet alleen voor de feestdagen!" Dat beschouw ik als een heel mooi compliment. Ik mis die dagen echt. Dat waren simpelere tijden...

Ik ben hier gestrand, maar ik weet dat mijn dochter met de dag groter wordt. Het is ontzettend treurig dat ik dat niet kan meemaken... Maar als ik er zou zijn, zou ze me waarschijnlijk alleen maar wegduwen en "Laat me met rust, papa!" roepen.

Als mijn zoon weer eens een insect of dier vangt, wordt mijn vrouw altijd boos op hem. Maar ik vind het juist mooi dat hij zo nieuwsgierig is naar levende wezens. Als ik hem mijn aantekeningen over de beesten hier zou laten zien, zou hij vast versteld staan!

Het is vreemd... Het landschap van deze planeet, dat me ooit zo vijandelijk gezind was, komt nu soms verrassend rustgevend op me over. Wellicht heb ik dit vreedzame gevoel te danken aan mijn vriendschap met de Pikmin.

Ik vraag me soms af of de Pikmin op mijn komst hebben gewacht. Op deze planeet zijn ze een zwakke soort, maar als ze het brein van een ruimtewezen gebruiken om aan de top van de voedselketen te komen... vraag ik me af of ik misschien degene ben die gebruikt wordt.

Ik had vannacht een afschuwelijke droom.
Nadat ik bij de aanval van een beest was gesneuveld, stopten de Pikmin me in hun
Ui. Ik heb lang gedacht dat ik een sterke band met ze had, maar zouden ze mijn lichaam in zo'n situatie werkelijk slechts als voeding zien?

Ik ben zo moe...

Ik heb eindelijk bijna alle verloren raket- onderdelen bij elkaar. Volgens mijn radar liggen de laatste delen in een enorm bouwwerk. Mijn levensinstandhoudings- systeem begeeft het bijna... Tijd voor het laatste zetje om de Dolphin te repareren.

Ik heb de Dolphin bijna volledig gerepareerd. Het laatste stuk ligt in een enorm bouwwerk dat ik nog nooit eerder heb gezien. Het lijkt wel alsof de logica van deze planeet daar niet van toepassing is. Ik moet voorzichtig zijn met verkennen...

Toen ik in dit gebied aankwam, begonnen de Pikmin zich heel vreemd te gedragen. Ze sprintten de Ui uit en verstopten zich meteen! Zonder hen kan ik de raketonderdelen niet vinden.
Ik zal ze eerst moeten zoeken en ze terugroepen met mijn fluitje.

Het is me opgevallen dat er meerdere voorwerpen in dit gebied liggen die bedrukt zijn met een eigenaardige code.
Ik weet niet waar die voor dient, maar ik zal voor de zekerheid aantekeningen maken. Misschien wordt het later nog duidelijk.

Ik heb een bunker gevonden in het gebouw! Gelukkig heeft de ingang een slot, dus er kunnen geen ongewenste beesten binnenkomen. Het is een hele geruststelling om te weten dat ik ergens kan schuilen als ik op deze planeet in de problemen kom.

Moss bewaakt de ingang van de bunker als ik uitrust. Ze verzamelt ook Pikmin, al is het niet helemaal duidelijk waar ze die vandaan haalt.
Ik ben hoe dan ook blij om Moss aan mijn zijde te hebben.

Dit is kapitein Olimar! Ik ben gestrand op een onbekende planeet in een verre uithoek van het universum. Ik heb dringend hulp nodig! Stuur zo snel mogelijk een reddingsteam!

Ik moet Olimar vinden van de baas.
Hmm. Ik weet niet echt meer hoe hij eruitziet.

Deze dingen lijken net pikpikwortels.
Ik had ze bijna opgegeten, maar wie had er dan mijn voorraad moeten dragen?
Ik zou wel een gouden pikpikwortel lusten, mocht ik er een tegenkomen.

Ik had genoeg van oma's koekjes, dus ik heb een paar van de beesten hier geproefd. Die zijn best lekker. Ik ben dol op nieuwe gerechten ontdekken.

Als je er niet snel bij bent om ze op te eten, worden ze hard in de grond.
Zodra ik er een zie, graaf ik hem uit om hem te roosteren. Dan kan ik pas ontspannen.

Olimars verhalen waren altijd supersaai, maar hij werd nooit heel boos als ik een fout maakte... Ik heb nog steeds geen idee hoe hij er ook alweer uitzag.

Ik zag een figuur die een beetje de vorm had van Olimar. Maar hij was nogal ongeschoren en ik had geen zin om hem te storen. Ik zal hem voorlopig met rust laten, al zou ik best een ritje willen maken op die hond die hij bij zich had.

Ik ben de laatste tijd vooral bezig geweest met mijn hapjes. Ik verzin wel een of ander verhaal als ik verslag moet uitbrengen aan de baas.

Ik werd benaderd door een groen hondachtig beest. Misschien was het wel hetzelfde beest dat dat Olimar- achtige wezen bij zich had. Ze zal wel achtergelaten zijn, dus ik bekommer me nu om haar.

Ik heb wat van dat groene sap geproefd dat die dingen bij die grote grill aan het drinken waren. Het is erg lekker. Mijn hoofd en mijn buikje worden er helemaal warm van.

・Gemarineerde lippensteak
・Klauwkroketten met roomsaus
・Geroosterde poten en miso-koesters
・Glibberogen in sojasaus

Ik kan hier zoveel verse paddenstoelen plukken als ik wil. Ik zal er een paar meenemen voor oma, zodat ze die kan proeven als ik weer thuis ben.

Ik heb mijn buikje rond gegeten aan allerlei hapjes. De sterkste beesten zijn het lekkerst, behalve dat ene beest dat eruitzag als het ultieme wapen. Die kreeg ik bijna niet door mijn keel.

Er zijn hier meer dan genoeg plekken om me te vermaken, dus ik zou het niet erg vinden om hier te wonen. Ik heb al mijn hapjes opgeborgen in een bunker, maar nu ben ik de code vergeten om hem te openen.

Er kwamen zoveel beesten tegelijk op me af, dat het wel een lopend buffet leek. Wat zit ik vol, zeg... Als ik nog één hap neem, ontplof ik.

Ik kwam vast te zitten in een bodemloos moeras. Op sommige plekken was het pikdonker. En nu zit ik onder de modder.
Het deed me denken aan het land achter oma's huis.

Ik vind het heerlijk hoe plakkerig het is daar beneden. Daarnaast kwamen er alsmaar hapjes op me af. Twee van de hapjes waren echt heel groot.

Ik zag een gigantisch hondachtig wezen in het paddenstoelenbos. Ik ben tevreden met de hond die ik nu heb, maar ik wil een keer op die grotere rijden. Ik zal haar volgen en kijken wat er gebeurt.

Ik zag dat gigantische hondachtige wezen bij de grote steen achter in het moeras.
Ze had iets in haar bek. Het bleek die roze vrouw te zijn die het sap had. Die begint me op de zenuwen te werken.
Hopelijk ben ik snel van haar af.

Ik heb dat gigantische hondachtige wezen eindelijk getemd. Nu ga ik me even gedeisd houden in haar grot.
Haar woonplaats is best diep, en er zijn genoeg hapjes om van te smikkelen.
Die anderen zullen het binnenkort wel opgeven en naar huis gaan.

Het zijn mijn lievelingshapjes, maar ze zijn heel zeldzaam. Zodra ik er een paar vind, schrok ik ze meteen op. Hopelijk krijg ik binnenkort de opdracht om een lading van die dingen te vervoeren...