Bulborb

Behalve de karakteristieke uitpuilende ogen heeft dit wezen ook de kaak- en schedelmorfologie die zo typerend zijn voor grubrakkers. Zoals bij de meeste grubrakkers beslaat de schedel de helft van zijn totale lichaamslengte en omtrek. Deze grubrakkersoort heeft een witgevlekte, scharlaken buik. Hij is voornamelijk 's nachts actief en jaagt op kleine prooidieren die terugkeren naar hun nest. Hij is oorspronkelijk geclassificeerd als 'gevlekte bulborb' en daarna een tijdje als 'rode bulborb'. Maar toen uit verder onderzoek bleek dat dit de meest voorkomende bulborb is, werd hij geclassificeerd als enkel 'bulborb'. Er zijn onlangs ondersoorten in verschillende kleuren ontdekt, maar de wetenschappelijke gemeenschap is in twee kampen verdeeld over hoe deze moeten worden geclassificeerd.

Vlezige exemplaren kunnen het beste in hun geheel worden geroosterd aan het spit, gevuld met een mengsel van spek en bessenmoes. De bout wordt het sappigst door hem regelmatig met vet te bedruipen.