Grace

Dit is Grace... en dit ben ik! Grace zweeft door de ruimte... als er ruimte is.

Zwevend... vliegend... vallend...

Hoelang is Grace hier al? Ze weet het niet...

Ze vragen waar Grace vandaan komt en waar ze naartoe gaat.

Weet de alwetende ruimte het antwoord?
Die blijft licht, maar ondoorgrondelijk...
Die is er, en tegelijkertijd is er niets...

Hmm? Waar is haar zwevende vriend?
Ze zoekt zwevend naar hem...

Grace' beste vriend is het duister... Het duister van de ruimte. Nee, het maakt haar niet bang. Waarom zou het dat doen?

Toen ze een bladling was... was Grace toen zichzelf? Of was ze het blad?

Ze herinnert zich niet veel, alleen dat ze zich vol blaadjes voelde... En haar hoofd was leeg... Alleen blaadjes, blaadjes, blaadjes.

Bagage? Nee... Al die dingen, spulletjes...
Die zijn niet meer dan rommel en onnodig lawaai.

Met te veel gewicht kan ze niet zweven...
En wie niet kan zweven, kan niet... vliegen.

Je moet licht zijn... Geen bagage is vrijheid...

Met de stroom van de kosmos is Grace naar allerlei werelden gedreven... Maar ze keert altijd terug naar het grote duister...

Grace hoort thuis in het duister... waar de sterren hun best doen om de donkere oneindigheid te verlichten... Ja, dat is thuis...

Zwevend door de ruimte is ze al een paar keer aangehouden door de ruimtepolitie...

"Is het een verdwaald kind?" "Een verstekeling misschien?"

Nee, Grace is gewoon een vrije geest.
Wooesssj...

Als ze de lucht in staart, verdwaalt ze in haar gedachten... Grace ontdekt altijd iets nieuws... ook al is de hemel altijd op dezelfde plek.

Grace... houdt niet van drukte.

Ze kan niet veel langer op deze planeet blijven...

Een doel... Grace' doel? Nee, zoiets heeft ze niet.

Gewoon door de ruimte zweven... Dat is genoeg voor haar. Het voelt... goed. Ze vindt dat je het ook eens zou moeten proberen.

Deze zwaarte die ze voelt, is dit... zwaartekracht? Of heimwee naar het heelal?

Maakt niet uit. Grace is nu hier en hier zal ze wachten, al zou ze het liefst terugkeren naar de ruimte.

Ze vragen waar Grace vandaan komt en waar ze naartoe gaat.

Weet de alwetende ruimte het antwoord?
Die blijft licht, maar ondoorgrondelijk...
Die is er, en tegelijkertijd is er niets...

Hmm? Waar is haar zwevende vriend?
Ze zoekt zwevend naar hem...

Grace' beste vriend is het duister... Het duister van de ruimte. Nee, het maakt haar niet bang. Waarom zou het dat doen?

Toen ze een bladling was... was Grace toen zichzelf? Of was ze het blad?

Ze herinnert zich niet veel, alleen dat ze zich vol blaadjes voelde... En haar hoofd was leeg... Alleen blaadjes, blaadjes, blaadjes.

Bagage? Nee... Al die dingen, spulletjes...
Die zijn niet meer dan rommel en onnodig lawaai.

Met te veel gewicht kan ze niet zweven...
En wie niet kan zweven, kan niet... vliegen.

Je moet licht zijn... Geen bagage is vrijheid...

Met de stroom van de kosmos is Grace naar allerlei werelden gedreven... Maar ze keert altijd terug naar het grote duister...

Grace hoort thuis in het duister... waar de sterren hun best doen om de donkere oneindigheid te verlichten... Ja, dat is thuis...

Otsjin... ben je... gelukkig? Volgens Grace lijk je heel tevreden met je leven.

Geen zorgen voor jou. Daar is Grace heel blij om.

Grace... zou graag op je rug rijden. Maar... wat als ze eraf valt?

Een Grace... en nog een Grace? Bestaan ze allebei echt? Wellicht moeten ze luisteren naar wat hun harten elkaar te vertellen hebben.