Laus

Mijn naam is Laus... Ik ben in de zevende hemel met deze overweldigende drang die ik voel om weer te schilderen!

Het is fantastisch om omgeven te zijn door zoveel unieke individuen! Dat geeft mij volop inspiratie voor nieuwe kunstwerken!

Zoals gewoonlijk ben ik in alle haast mijn schilderspullen vergeten.

Gelukkig zitten alle ideeën in mijn hoofd, dus ik kan ze gewoon later schilderen.

Schilderen is voor mij als ademhalen.

In de zin dat ik niet zonder kan en dat ik het vaak onbewust doe. Wees blij dat ik geen kwast heb, anders zat je gezicht nu onder de verf.

Al van kleins af aan vraag ik me af waarom niet iedereen schildert.

Er zijn momenten waarop woorden niet genoeg zijn om een idee te uiten. Schilderen is dan een voor de hand liggende, snelle oplossing.

Ik realiseerde me dat ik mijn penselen was vergeten toen ik naar de witte, kale buitenkant van mijn ruimteschip staarde.

Toen heb ik maar met de saus van de maaltijd die onderweg geserveerd werd, het gezicht van onze reisleider op mijn bord geschilderd.

Ze was sprakeloos toen ze het zag, ongetwijfeld vanwege de gelijkenis!

Ik vind het normaal dat je de behoefte voelt om kunst te maken als je voor een kale muur staat...

...maar ik kreeg een flinke uitbrander van de kapitein toen ik met een steen iets op de buitenkant van de Shepherd wilde krassen.

Nu ik deze plek heb gezien, kriebelen mijn vingers om een kunstwerk te maken dat iedere verbeelding te boven gaat.

De reis naar deze planeet bleek spannender dan verwacht. De volgende keer moet ik niet vergeten mijn schilderspullen mee te nemen.

Ik wil een schilderij maken van het landschap van deze planeet gezien door de ogen van een bladling... Het liefst tot in de kleinste details.

Ik heb flarden van intense herinneringen aan mijn dagen als bladling... Ik kan niet wachten om er een kunstwerk over te maken.

Er is één werk waar ik me aan wil wijden als ik eenmaal thuis ben: een allegorie van je avontuur!

Een eenvoudige, maar toch dynamische lijntekening op een sepia achtergrond.

Dat wordt mijn grootste meesterwerk!

Zoals gewoonlijk ben ik in alle haast mijn schilderspullen vergeten.

Gelukkig zitten alle ideeën in mijn hoofd, dus ik kan ze gewoon later schilderen.

Schilderen is voor mij als ademhalen.

In de zin dat ik niet zonder kan en dat ik het vaak onbewust doe. Wees blij dat ik geen kwast heb, anders zat je gezicht nu onder de verf.

Al van kleins af aan vraag ik me af waarom niet iedereen schildert.

Er zijn momenten waarop woorden niet genoeg zijn om een idee te uiten. Schilderen is dan een voor de hand liggende, snelle oplossing.

Ik realiseerde me dat ik mijn penselen was vergeten toen ik naar de witte, kale buitenkant van mijn ruimteschip staarde.

Toen heb ik maar met de saus van de maaltijd die onderweg geserveerd werd, het gezicht van onze reisleider op mijn bord geschilderd.

Ze was sprakeloos toen ze het zag, ongetwijfeld vanwege de gelijkenis!

Ik vind het normaal dat je de behoefte voelt om kunst te maken als je voor een kale muur staat...

...maar ik kreeg een flinke uitbrander van de kapitein toen ik met een steen iets op de buitenkant van de Shepherd wilde krassen.

Ah, die speelse bewegingen, dynamische expressies en vrolijke kwispelstaarten!
Honden zijn fantastische modellen!

Mijn portretten komen tot leven zodra ik de ogen schets. In mijn hoofd heeft jouw schilderij nog geen ogen, want ik wil niet dat je wegrent.

Ben jij een zelfportret van mij? Ik zou in ieder geval alle gelegenheid hebben om mezelf na te schilderen als jij model staat.

Als reisleider verzorg ik alles tot in de kleinste puntjes, tot aan het serveren van de maaltijden aan toe.

Toen ik tijdens de maaltijd langsging en het bord van Laus zag, was ik sprakeloos!

Hij had met saus een tekening van mijn gezicht gemaakt die zo realistisch was dat ik van schrik bijna mijn dienblad liet vallen.

Als reisleider verzorg ik alles tot in de kleinste puntjes, tot aan het serveren van de maaltijden aan toe.

Toen ik tijdens de maaltijd langsging en het bord van Laus zag, was ik sprakeloos!

Hij had met saus een tekening van mijn gezicht gemaakt die zo realistisch was dat ik van schrik bijna mijn dienblad liet vallen.